می دهد اجزای رنگ و بوی جمعیت به باد

حسرت دیدار گاهی چشم ما تر می کند

از جنونم عالمی پوشید چشم امتیاز

هر که عریان می شود این جامه در بر می کند

هر که درس خنده ای چون غنچه از بر می کند

راحتت فرش است اگر از وهم طاقت بگذری

ناتوانی هر چه آید پیش بستر می کند