راحتت فرش است اگر از وهم طاقت بگذری

هر که عریان می شود این جامه در بر می کند

می دهد اجزای رنگ و بوی جمعیت به باد

هر که درس خنده ای چون غنچه از بر می کند

ناتوانی هر چه آید پیش بستر می کند

بیخود احرام گلزار خیال کیستم

گردش رنگم ره معشوقه ای سر می کند