عشق از دیوان خورشید انتخابم می کند

گرد شبنم پیشتاز صبح ایجاد من است

خنده ، گل ناکرده ، سامان گلابم می کند

نقطه موهومم اما عمرها شد ذره وار

مخمل و دیبای جاهم گر نباشدگو مباش

بوریای فقر هم تدبیر خوابم می کند

پوست بر تن انتظار مغز معنی می کشم