مخمل و دیبای جاهم گر نباشدگو مباش

خنده ، گل ناکرده ، سامان گلابم می کند

نقطه موهومم اما عمرها شد ذره وار

عشق از دیوان خورشید انتخابم می کند

بوریای فقر هم تدبیر خوابم می کند

پوست بر تن انتظار مغز معنی می کشم

آخر این جلدی که می بینی کتابم می کند