شکر پیری تا کجا کوبم که این قد دوتا

بوریای فقر هم تدبیر خوابم می کند

پوست بر تن انتظار مغز معنی می کشم

آخر این جلدی که می بینی کتابم می کند

صفر اعداد خیال او حسابم می کند

سایه افسرده ام لیک التفات نیستی

آفتابم می کند گر بی نقابم می کند