مالداری خواجه را سرکوب قارون می کند

درخور افسوس از این میخانه ساغر می کشم

دست بر هم سودن اینجا چهره گلگون می کند

فطرت دون هم زر و سیمش کفیل عبرت است

فکر خود خمخانه رازست اگر وامی رسی

سر به زانو دوختن ناز فلاطون می کند

موی پیری بس که در سامان تجهیز فناست