فکر خود خمخانه رازست اگر وامی رسی

دست بر هم سودن اینجا چهره گلگون می کند

فطرت دون هم زر و سیمش کفیل عبرت است

مالداری خواجه را سرکوب قارون می کند

سر به زانو دوختن ناز فلاطون می کند

موی پیری بس که در سامان تجهیز فناست

تا کفن گردد سفید ایجاد صابون می کند