این چنین کز ناتوانیها شکستم داده اند

شرم خفت سنگ ما را بی ترازو می کند

چشم بند سحر الفت را نمی باشد علاج

دل گرفتار خود است و یاد گیسو می کند

گر رسد چینی به یادم نوحه بر مو می کند

بسکه یاران در همین ویرانه ها گم گشته اند

می چکد اشکم ز چشم و خاک را بو می کند