ناتوانی هم به جایی می رسد، مردانه باش

می چکد اشکم ز چشم و خاک را بو می کند

روز بازار تعین آنقدر مالوف نیست

خلق چون شب شد دکان در چشم آهو می کند

سایه کار قاصد مطلب به پهلو می کند

با توکل کس نمی پرداخت گر می داشت شرم

دستگاه نعمت بی خواست بدخو می کند