این سحر هر دم زدن روز تو بیگه می کند

ذوق فقر افسانه اقبال کوته می کند

بی طنابی خیمه گردنکشی ته می کند

ای دلت آیینه غافل زبستن چند از نفس

در تماشایت چو مژگان با پریشانی خوشیم

ورنه آخر جمع گشتن رخت ما ته می کند

عمرها شد خاک کوه و دشت بر سر می دوی