بدست یکی زاغ سرکشته شد

شد از جنگ آن نیزه داران تباه

چو رستم سواری به گیتی نبود

نه گوش خردمند هرگز شنود

به من بر چنین روز برگشته شد

که یزدان و را جای نیکان دهاد

سیه زاغ را درد پیکان دهاد