پیر گردیدیم حکم ضعف باید پیش برد

لطف معنی را به لب نگذشته واهی می کند

زاختلاط خشک طبعان محو مژگان می شود

خامه هم هرچند اشک از د یده راهی می کند

قامت خم گشته بر ما کجکلاهی می کند

نیست بی جوهر نیام از پهلوی اقبال تیغ

صحبت مردان محنت را سپاهی می کند