خوشه سان گردن مکش زین کشت بیحاصل بلند

کاروان یاس امکان را غبار حسرتم

هرکه رفت از خویشتن ، کرد آتشم در دل بلند

حرز امنی نیست جز محرومی از نشو و نما

حیرت آهنگیم دل از شکوه ما جمع دار

دود نتواند شدن از شمع این محفل بلند

با غرور نازاو مشکل برآید عجز ما