تا حشر روسیاهی داغ خجالت است

زین ریشه ها که سیر خزان در نمو کنند

حیرت متاع گرمی بازار وهم باش

یکسوست آنچه در نظرت چارسو کنند

مردان دمی که چون سپر از پشت رو کنند

تمثال عافیت نکندگرد ازبن بساط

آیینه ها مگر به شکستن غلو کنند