آسوده زی که اهل فنا پیش از انتقام

مردان دمی که چون سپر از پشت رو کنند

تمثال عافیت نکندگرد ازبن بساط

آیینه ها مگر به شکستن غلو کنند

از وضع خویش خاک به چشم عدو کنند

بید ل چو تار ساز جهانگیر شهرتند

در پرده هم گر اهل سخن گفتگوکنند