تاکی بهار را قفس از رنگ و بو کنند

ما را به زندگی ز محبت گزیر نیست

نتوان گذشت گر همه با درد خو کنند

عنقاست در قلمرو امکان بقای عیش

جیب مرا به نیستی انباشت روزگار

چاکی ست صبح را که به هیچش رفو کنند

این موجها که گردن دعوی کشیده اند