بحر حقیقتند اگر سر فروکنند

جیب مرا به نیستی انباشت روزگار

چاکی ست صبح را که به هیچش رفو کنند

این موجها که گردن دعوی کشیده اند

ای غفلت آبروی طلب بیش از بن مریز

عالم تمام اوست که را جستجوکنند

بیدل به این طراوت اگر باشد انفعال