هرزه تازان همه بر رخش حرون می آیند

کیست پرسد که گل و لاله این باغ هوس

جز به آهنگ درون از چه برون می آیند

آمد و رفت نفس هر قدم آفت دارد

شوخی نشو نما رستن مو دارد و بس

نخلها سر به هوایند و نگون می آیند

چه هوا دود دماغی ست که در دیده وهم