آب در کسوت آیینه چها می بیند

شمع وار آینه راستی از دست مده

کور هم پیش و پس خود به عصا می بیند

جای رحم است گر آزاده مقید گردد

بلبل ما چه کندگر نشود محو خروش

از رگ گل همه محراب دعا می بیند

به که ما نیز چو شبنم عرقی آب شویم