سرو را احول معذور دوتا می بیند

نیست رنگین ز حنا ناخن پایت که بهار

طلعت خویش در این آینه ها می بیند

چه خطاها که ندارد اثر کج نظری

در مقامی که تماشا اثر بیرنگی ست

چشم پوشیده به معنی همه را می بیند

این غروری که به خلوتگه یکتایی اوست