شانه هم دست خود آنجا به قفا می بیند

این غروری که به خلوتگه یکتایی اوست

گر همه آینه گردیم کجا می بیند

از خم کاکل او فکر رهایی غلط است

جلوه شخص ز تمثال عیان ست اینجا

از تو غافل نبود هرکه مرا می بیند

شش جهت آب شد و آینه ای ساز نکرد