مقلد از تجرد برنیاید با سبکروحان

ز خود هرگاه دل برخاست افتادن نمی بیند

تحیر توام خورشید می بالد درین گلشن

گل داغی که ما داریم افسردن نمی بیند

کمالات مسیحا دیده ء سوزن نمی بیند

جهان عبرت نمی خواهد به حکم ناز خودبینی

چه سازد شخص فطرت زندگی مردن نمی بیند