تلاش ذره ما هیچ جا روزن نمی بیند

جهان عبرت نمی خواهد به حکم ناز خودبینی

چه سازد شخص فطرت زندگی مردن نمی بیند

پر افشان ست موهومی ولی چشم تامل کو

به سیر این بهار از عیش مهجوران چه می پرسی

جدایی جز به چشم زخم خندیدن نمی بیند

درین محفل هزار آیینه ام آمد به پیش اما