جدایی جز به چشم زخم خندیدن نمی بیند

پر افشان ست موهومی ولی چشم تامل کو

تلاش ذره ما هیچ جا روزن نمی بیند

به سیر این بهار از عیش مهجوران چه می پرسی

درین محفل هزار آیینه ام آمد به پیش اما

کسی جز عکس خود دیدم که سوی من نمی بیند

چه سازم کز گریبان شعله واری سر برون آرم