درین محفل هزار آیینه ام آمد به پیش اما

تلاش ذره ما هیچ جا روزن نمی بیند

به سیر این بهار از عیش مهجوران چه می پرسی

جدایی جز به چشم زخم خندیدن نمی بیند

کسی جز عکس خود دیدم که سوی من نمی بیند

چه سازم کز گریبان شعله واری سر برون آرم

ز همت آتش افسرده ام دامن نمی بیند