کسی جز عکس خود دیدم که سوی من نمی بیند

به سیر این بهار از عیش مهجوران چه می پرسی

جدایی جز به چشم زخم خندیدن نمی بیند

درین محفل هزار آیینه ام آمد به پیش اما

چه سازم کز گریبان شعله واری سر برون آرم

ز همت آتش افسرده ام دامن نمی بیند

رعونت خاک لیسد تاکنی فهم مآل خود