چه سازم کز گریبان شعله واری سر برون آرم

جدایی جز به چشم زخم خندیدن نمی بیند

درین محفل هزار آیینه ام آمد به پیش اما

کسی جز عکس خود دیدم که سوی من نمی بیند

ز همت آتش افسرده ام دامن نمی بیند

رعونت خاک لیسد تاکنی فهم مآل خود

که پیش پا، کس اینجا بی خم گردن نمی بیند