ای کاش سرمه گردیم تا این صدا نشیند

فرصت نمی پسندد جا گرم کردن از ما

آیینه پر فشانده ست تمثال تا نشیند

زین ما و من که داریم آفاق در خروش ست

راه نفس دو دم بیش فرصت نمی کند گل

تاکی قفای شبنم صبح از حیا نشیند

زین وحشتی که ما را چون بو ز گل برآورد