تاکی قفای شبنم صبح از حیا نشیند

زین ما و من که داریم آفاق در خروش ست

ای کاش سرمه گردیم تا این صدا نشیند

راه نفس دو دم بیش فرصت نمی کند گل

زین وحشتی که ما را چون بو ز گل برآورد

مشکل که جای ما هم برجای ما نشیند

بگذار تا دمی چند بر گرد خویش گردیم