مشکل که جای ما هم برجای ما نشیند

راه نفس دو دم بیش فرصت نمی کند گل

تاکی قفای شبنم صبح از حیا نشیند

زین وحشتی که ما را چون بو ز گل برآورد

بگذار تا دمی چند بر گرد خویش گردیم

عالم به دل نشسته ست دل در کجا نشیند

درکارگاه دولت شور حشم شگون نیست