بگذار تا دمی چند بر گرد خویش گردیم

تاکی قفای شبنم صبح از حیا نشیند

زین وحشتی که ما را چون بو ز گل برآورد

مشکل که جای ما هم برجای ما نشیند

عالم به دل نشسته ست دل در کجا نشیند

درکارگاه دولت شور حشم شگون نیست

یکسر خروش جغد است هرجا هما نشیند