پامال یاس تا چند این بی عصا نشیند

از مرگ نیست باکم اما ز بی نصیبی

ترسم ز دامن او گردم جدا نشیند

ای شور شوق بردار از جا غبار ما را

سرمایه پرفشانی ست اظهار بی نشانی ست

از رنگ و بو چه مقدارگل بر هوا نشیند

بیدل به حکم تقدیر فرمانبر اطاعت