خرد چه سحرکند تا رهد ز فکر حوادث

دمی که موج نشیندگهر نار نشیند

نشست و خاست نمی گردد از سپند مکرر

حه ممکن است که نقش کسی دوبار نشیند

مگر خطی کشد از جام و در حصار نشیند

غرور خلق نیفراخته ست گردن نازی

که بی اشاره انگشت زبنهار نشیند