ستاره سوخته هرجا به زنگبار نشیند

غرور خلق نیفراخته ست گردن نازی

که بی اشاره انگشت زبنهار نشیند

ز سایه زنگ نشوید هوای روم و خراسان

دنی به مسند عزت همان دنی است نه عالی

که نقش پا به سر بام نیز خوار نشیند

به دشت چیند اگر خوی بد بساط فراغت