حیف طبعی کز وبال کبر وکین آگاه نیست

هرچه ازآثار مجنون کاست بر لیلی فزود

صافی دل تهمت آلودکلف شد از حسد

رنگ آب از سیلی امواج می گردد کبود

خاک ریزید از مزاری چند در چشم حسود

راحت این بزم برترک طمع موقوف بود

دستها بر هم نهادیم از طلب ، مژگان غنود