حسن یکتا بیدل از تمثال دارد انفعال

خاک ریزید از مزاری چند در چشم حسود

راحت این بزم برترک طمع موقوف بود

دستها بر هم نهادیم از طلب ، مژگان غنود

جای زنگارت همین آیینه می باید زدود