خاک ریزید از مزاری چند در چشم حسود

صاقی دل تهمت آلود کلف شد از نفس

رنگ آب از سیلی امواج می باشد کبود

حیف طبعی کز مآل کبر و کین آگاه نیست

جبن پیدا می کند در طبع مرد افراط کین

ای بسا تیغی که آبش را تف آتش ربود

موج دریا صورت دست و دلی واکرده است