می کشد پا خوردن از خاشاک چون آتش غنود

عشق داد آرایش هرکس به آیینی که خواست

داشت مجنون نیز دستاری که سودایش ربود

خفت غفلت مباد ادبار روشن گوهران

جوهر آگاهی آیینه با زنگار رفت

حیرت از بنیاد ما آخر برون آورد دود

عالم مطلق سراپایش مقید بوده است