وهم هستی غره اقبال کرد آفاق را

گوهری دارد به کف هر قطره از دریای جود

ساز هستی غیر آهنگ عدم چیزی نداشت

هر نوایی راکه وادیدم خموشی می سرود

بر سر ما خاک تا شد جمع قدر ما فزود

خلق خواری را به نام آبرو می پرورد

قطره افسرده را بیدل گهر باید ستود