خلق خواری را به نام آبرو می پرورد

هر نوایی راکه وادیدم خموشی می سرود

وهم هستی غره اقبال کرد آفاق را

بر سر ما خاک تا شد جمع قدر ما فزود

قطره افسرده را بیدل گهر باید ستود