عمری چو نگاه سرمه سا بود

یاد دم عشرتی که چون صبح

آیینه ما نفس نما بود

فریاد شکسته رنگی ما

شد عجز حجاب ورنه از دل

تاکوی تو راه ناله وابود

آیینه چه سان گرفت حیرت