جوشید ز شعله تو داغم

تاکوی تو راه ناله وابود

آیینه چه سان گرفت حیرت

ازعکس تو دست در حنا بود

سرچشمه عجز، کبریا بود

در راه تو هرچه از غبارم

برداشت فلک کف دعا بود