هر آه که برکشیدم از دل

سرچشمه عجز، کبریا بود

در راه تو هرچه از غبارم

برداشت فلک کف دعا بود

چون موج به گوهر آشنا بود

دل نیز چو سینه استخوان داشت

تا یاد خدنگ او هما بود