بشکست دل و نکرد آهی

چون موج به گوهر آشنا بود

دل نیز چو سینه استخوان داشت

تا یاد خدنگ او هما بود

این شیشه عجب تنک صدا بود

خون شد دل و ساغر چمن زد

میخانه ماگداز ما بود