کز نفس تیغ دو دم در دست این جلاد بود

آبیار مزرع دردم مپرس از حسرتم

هرکجا آهی دمید اشک منش همزاد بود

زندگی را مغتنم می داشتم غافل از این

وانکرد آیینه گردیدن گره از کار من

بند حیرت سخت تر از بیضه فولاد بود

عمر پروازم چو بوی گل به افسردن گذشت