مفت ما کز سعی ناکامی به استغنا زدیم

بند حیرت سخت تر از بیضه فولاد بود

عمر پروازم چو بوی گل به افسردن گذشت

این قفس آیینه دار خاطر صیاد بود

ورنه دل مستسقی و عالم سراب آباد بود

بلبل ما از فسردن ناز گلها می کشد

گر پری می زد چو رنگ از خویش هم آزاد بود