ورنه دل مستسقی و عالم سراب آباد بود

عمر پروازم چو بوی گل به افسردن گذشت

این قفس آیینه دار خاطر صیاد بود

مفت ما کز سعی ناکامی به استغنا زدیم

بلبل ما از فسردن ناز گلها می کشد

گر پری می زد چو رنگ از خویش هم آزاد بود

از شکست ساغر هوشم سلامت می چکد