بلبل ما از فسردن ناز گلها می کشد

این قفس آیینه دار خاطر صیاد بود

مفت ما کز سعی ناکامی به استغنا زدیم

ورنه دل مستسقی و عالم سراب آباد بود

گر پری می زد چو رنگ از خویش هم آزاد بود

از شکست ساغر هوشم سلامت می چکد

بیخودی در صنعت راحت عجب استاد بود