گر پری می زد چو رنگ از خویش هم آزاد بود

مفت ما کز سعی ناکامی به استغنا زدیم

ورنه دل مستسقی و عالم سراب آباد بود

بلبل ما از فسردن ناز گلها می کشد

از شکست ساغر هوشم سلامت می چکد

بیخودی در صنعت راحت عجب استاد بود

شب که در بزمت صلای سوختن می داد عشق