از شکست ساغر هوشم سلامت می چکد

ورنه دل مستسقی و عالم سراب آباد بود

بلبل ما از فسردن ناز گلها می کشد

گر پری می زد چو رنگ از خویش هم آزاد بود

بیخودی در صنعت راحت عجب استاد بود

شب که در بزمت صلای سوختن می داد عشق

نغمه ساز سپندم هرچه باداباد بود